Soms lees jy ’n boek wat jou so ontsettend hard slaan dat jy steier. Maar jy staan op en lees verder, want jy weet die leeservaring gaan jou lewe oneindig verdiep.
Dis is ’n aangrypende ware verhaal dié, vol eina en verborge hunkering, maar met arms vol liefde en deernis bygelieg.
Dis geskryf oor ’n tydperk van 22 jaar met die dorre Sandveld en sy mense as die kloppende, sagte voëltjiehart van die storie.
Jy maak kennis met die swerftogte, verliese en liefdes van Mara Brandt, ’n vrou so sterk soos die springgety.
In elke hoofstuk ruik jy bossies bokkoms van die see se kant af, tjienkerientjees van die veld se kant af. Jy voel die
dorre aarde en warm sand onder jou voete sug.
Jy proe die taal met woorde wat in jou mond rondspoel soos kosbare water in ’n droogte: “dreunlyf”, “sporrie en pietsnotjies”, “trawal”, “pelielie”, kontreitaal van die siel se binnekamers. (Dis wonderlik vertaal deur Linda Rode.)
As jy lief is vir Afrikaans en vir ’n grootse, geskakeerde storie, lees asseblief Bitter Heuning.
Volg Huisgenoot op Twitter.